Halloween masz na codzień!

Chyba wszyscy czekają na ten ostatni dzień października. Halloween jest tak powszechny w tych czasach, że coraz więcej dzieci, a nawet młodzieży przebiera się za takiego przykładowo zombie. Sprawia to radość młodym, bo dostaną mnóstwo cukierków, a przy okazji kogoś postraszą. Jest to fajna zabawa, bo jest raz w roku zapisana w kalendarzu i raz w roku się to święto obchodzi. Ale gdyby się tak bardziej w tym zagłębić to halloween mamy na codzień. Nie wszyscy to zauważają, ale są osoby, które to dostrzegły. 31-ego października ludzie się przebierają, ale to w drodze wyjątku, bo każdego dnia spotykamy się z potworami. Tak zwanymi ludźmi. Nie wierzysz? To spójrz na to z innej strony, są mordercy, gwałciciele, kłamcy...itd. to przecież też potwory! Dalej sobie tego nie wyobrażasz? Na pewno każdy z was oglądał bajkę "Scooby Doo". I właśnie on uczy nas, że prawdziwymi potworami są ludzie. Dlatego nie zachwycaj się tak Halloween'em, bo po pierwsze to nie jest nasze święto, a po drugie mamy je na codzień w najbliższym otoczeniu.. :))

Oczekując na niemożliwe..

Jak tam samopoczucie?
U mnie dość nie fajnie.. W urodziny powinnam się cieszyć i bawić, a ja siedzę jakby był zwykły szary dzień i chyba tak go mogę dziś określić. Nie jestem z tych, którzy czekają na prezenty i życzenia, ale doceniam pamięć ludzi, którzy nie zapomnieli. Zależało mi na pamięci tylko jednej osoby, wiem że to nie możliwe, ale siedzę z nadzieją, że jednak się odezwie. Wiem sama sobie psuję dzień,.ale nie potrafię cieszyć się.. Ale z resztą tu nie chodzi o mnie. Dlaczego ludzie, których tak bardzo kochamy, odchodzą? Czasem z naszej winy, ale zdarza się, że to im coś jednak nie pasuje. Mimo, że sami teęsknią, nie odezwą się.. Boli,  ale idziemy przez świat z uśmiechem, żeby tylko nikt się nie dowiedział. Z pozdrowieniami dla tej osoby,  która właśnie o mnie zapomina :))

,,Podaj dalej"

Zauważyliście, że świat żyje w nienawiści? Każdy komuś czegoś zazdrości, żałuje.. Po co? Przecież każdy ma swoje życie. Pomoc w tych czasach jest mało spotykana, a szkoda. Bo poprzez drobny uczynek sprawimy, że na czyjejś twarzy pojawi się uśmiech. Wtedy odnosimy zwycięstwo, ale większość teraz widzi czubek własnego nosa. Chcesz zmienić świat? Nie dziekuj, 'podaj dalej'. Poprzez zwykłą zabawę możemy zmienić ludzi, świat, siebie.. Zagrajmy w grę! Niech to będzie zabawa. Bezinteresowna pomoc trzem osobom, żeby zrozumieć schemat trzeba posłuchać Trewora, który wyjaśnia to w adaptacji filmu. 😉Chłopiec poprzez swoje zaangażowanie pokazuje, aby nie skreślać od razu kogoś, bo nam 'nie wyszło'. Zacznij od obejrzenia filmu "Podaj dalej" (2000r). Jest to na prawdę świetny materiał ukazujący, to że nawet 11-sto latek może coś zmienić na lepsze. Wiele ludzi poruszył przez zwykłą pracę domową. Mimo tylu lat ile mamy zmieńmy coś na lepsze, bo przecież możemy, wystarczy chcieć. Podziwiam reżysera, który w jednym filmie pokazał wszystkie niedoskonałości świata. Jest to inny post niż zwykle, ale gdy obejrzysz ten film i 'podasz dalej' zrozumiesz co miałam na mysli pisząc ten post. ☺

Trudność w 'kocham cie'..

Każdy z nas ma czasem takie dni, w których najchętniej by się zamknęli w swoim pokoju i nie chcieli nikogo widzieć. Tylko, że na naszej drodze w tych planach stoją rodzice, którzy bez przerwy zwracają nas czymś dupę (że, tak brzydko się wyraze). Każą zjeść obiad, pomóc w czymś, pójść do sklepu, a najgorsze trzeba iść do szkoły i to nie jest troską z ich strony, to ich zasrany obowiązek. Troską byłoby to, gdyby spytali co u nas, czy wszystko w porządku, jakby nas po prostu przytulili i powiedzieli "nie martw sie masz mnie". A w tej sytuacji, gdy każą nam robić milion podstawowych rzeczy, kiedy nam sprawia trudność zwykła rozmowa.. jesteśmy bezsilni, bo skoro nie pytają co u nas to znaczy, że ich to nie interesuje i wtedy tłumimy to wszystko w sobie.. A dorośli są tak ślepi, ze nie zauważą że coś jest nie tak.. oni myślą, że skoro my im nic wprost nie powiemy to wszystko jest ok.. A w rzeczywistości nie jednego z nas roznosi od środka. Czy to jest takie trudne żeby spytać co u nas słychać? Ale z resztą już nie chodzi o to, bo skoro do tej pory radzilismy sobie sami.. teraz też damy radę. Rodzice pamiętają o tym, żeby przypomnieć o tym co mamy zrobić, co posprzątać, co podać.. ale zapominają o prostych słowach: "dziekuje", "przepraszam", ale najważniejsze jest "kocham cię", a o tym najczęściej zapominają i to jest przykre.. No cóż mają 'ważniejsze' sprawy.. Każdy przeżywa swój horror życiowy. Jednych rodZice nie kochają, drugich rodzice się rozwiedli, innych ojciec czy matka bije.. Dorośli, gdy już nie są dziećmi stali się jak zimne roboty bez uczuć.. Martwi mnie fakt, ze rodzice nie okazują już swoim dzieciom uczuć.. myślą, ze skoro już mamy naście lat to nie chcemy tego, bo siara. Nie prawda na uczucia nigdy nie jest za późno. Dorośli z wyobraźnią tracą chyba mózg.. dlatego lepiej nie spieszyć się z dojrzewaniem, zostanmy dziećmi, bo dzieci mają uczucia..

Miłość czy raczej sentyment? 😊

Hej jak tam się trzymacie?
Zastanawiałam się ostatnio czy kocha się tylko jedną osobę.. Niby z jednej strony podoba się nam ktoś, szlejemy za nią/nim, ciągle myślimy o tej osobie, myślimy, że tym razem to będzie to, że tym razem się uda. Po czym spotykamy kogoś nowego i całkiem zapominamy już o tej "ważnej" osobie, o której ciągle myśleliśmy do tej pory.. W głowie wracamy najpierw do jednej osoby, a pozniej do drugiej i zastanawiamy się czy to co było wcześniej ma w ogóle jakiś sens, przecież pojawił się ktoś nowy moim życiu.. Ale z drugiej strony nie da się zapomnieć tak łatwo.. Miłość? Nie wydaje mi się, raczej sentyment do pewnych osób.. Co poradzić? Hmm.. może po prostu dać sobie spokój lub nie udawać, że to miłość i zaprzyjaznic się 😊 Każdy raczej indywidualnie myśli, ale nie wydaje mi się, żeby kiedykolwiek pomysł "na dwa fronty" był dobry. Kocha się raz i już na zawsze, nie ważne ile byśmy mieli później partnerów/ partnerek i tak przez całe życie będziemy pamiętać, że był ktoś tak ważny w naszym życiu..