Oczekując na niemożliwe..

Jak tam samopoczucie?
U mnie dość nie fajnie.. W urodziny powinnam się cieszyć i bawić, a ja siedzę jakby był zwykły szary dzień i chyba tak go mogę dziś określić. Nie jestem z tych, którzy czekają na prezenty i życzenia, ale doceniam pamięć ludzi, którzy nie zapomnieli. Zależało mi na pamięci tylko jednej osoby, wiem że to nie możliwe, ale siedzę z nadzieją, że jednak się odezwie. Wiem sama sobie psuję dzień,.ale nie potrafię cieszyć się.. Ale z resztą tu nie chodzi o mnie. Dlaczego ludzie, których tak bardzo kochamy, odchodzą? Czasem z naszej winy, ale zdarza się, że to im coś jednak nie pasuje. Mimo, że sami teęsknią, nie odezwą się.. Boli,  ale idziemy przez świat z uśmiechem, żeby tylko nikt się nie dowiedział. Z pozdrowieniami dla tej osoby,  która właśnie o mnie zapomina :))